O sol loce no fermoso ceo azul, corro e brinco polo sendeiro que percorre entre as frondosas árbores ata chegar o cume do monte. Dende aló enriba vense pequenos pobos espallados pola ladeira.

Séntome na herba verde e fresca salpicada de pequenas margaridas, mentres o vento me acaricia a face e xoga co meu pelo.

Cavilo que fermosa é a vida, dou grazas a Deus por a toparnos, só pensar en ti éncheme de ledicia, faime sentir viva.

Ti que me envolves ca túa luz, me colles da man e me arrastras a un mundo máxico. Ti que me bicas unha e outra vez mentres me susurras, – Dime que me queres, como se non souberas que te quero a morrer.

Miro o ceo salpicado de grandes nubes brancas, quedo pasmada cara elas, unha semella un Castelo, outra un corazón, e rio leda, semella que o amor está en todas partes.

Dime que me queres, veña. Dime que me queres! coma cando me partiches a boca e logo chorabas ao pedir perdón, ou coma cando me obrigabas a deitarme contigo naquelas noites que chegabas contento despois de saír por aí cos teus amiguiños, e eu aturaba o noxo de terte enriba de min, abafando co teu cheiro a alcol e tabaco rancio, calada soamente por non espertar á nena, e desexando que remataras dunha vez ou quedaras durmido.

Agora estás aí caladiño, xa non me dis nada. Papouche a lingua o gato? agora que xa non es quen de facerme máis dano, agora que xa non podes abrir a boca para enganarme de novo dicíndome que é a derradeira vez, que nos queres moito ás dúas, que non podes vivir sen nos, que se marcharamos serías capaz de calquera tolada. Xa non podes facernos mal, hoxe volvo a sentirme muller.


Despois do primeiro bico e deixándose levar pola candidez do romántico momento, ela mirouno aos ollos e dixo: “dime que me queres”. El obedeceu e contestou: “quéroche”.

Logo seguiu unha pregunta: “Canto? A resposta non se fixo de esperar: “Moito”. E converteuse en costume que ela fixese esa petición e el respondese o mesmo, ata o día que ela padeceu unha grave enfermidade e el, asustado ante a idea de perdela, cambiou a súa resposta e tras dicir “quéroche”, seguiu un “sempre”.

Agora ela estaba sentada fronte á cama, mirando como a vida del apagábase lentamente e, sufocando o pranto pediulle por última vez: “dime que me queres”. E el, con voz trémula, respondeu: “quéroche”. Canto?… A resposta del tardou un pouco máis pero fíxoa con maior vehemencia, exhalando o último alento: “eternamente”.

Dóenme tódolos ósos, non atopo postura nesta cadeira, non podo deixar de mirar o meu velliño, a dor non o deixa estar quedo, non atopa sosego.
O seu ollar está perdido nalgún punto do teito, os beizos apertados, o corpo agarrotado contraído pola dor, os seus dedos aférranse ós meus tan forte que teño a man sen circulación. Da súa gorxa sae un murmurio, non podo entendelo, o seu corpo volta a convulsionar outra vez, Deus teño medo, chamo a enfermeira, mil bágoas esbáranme polas meixelas e mollan o peito de meu pai.
Choro e rezo mentres a morfina o somerxe nun soño profundo ao meu proxenitor.
Quedo adormecida un intre, cando esperto non escoito a súa respiración sibilante, o pánico apodérase de min, desesperada axítoo, chámoo e bérrolle..
-Papá esperta, abre os ollos..
-Papá, non me deixes, apértame forte, dime que me queres, volta papá.


Penélope cambiou o continuo tictac do espertador que trouxo de Holanda por un aparello chino moito menos interesado no tempo. Aínda con menos interese, ao seu carón, Ulises agradecía o silencio.

A media mañá, a súa muller, erguía o peso dos dous. Heroicamente xuntos, cruzaban o corredor baixo a mirada das fotos dos fillos. Na cociña, Penélope tecía o almorzo xirando con coidado os envases cara a memoria de Ulises.

Almorzar xuntos, xantar, tomar a parva e que a tarde caia polo lados.

-E dime que me queres, Ulises?

E a mirada del adiantaba un si que se facía esperar.

Penélope abrazábao con forza e, con todo seu peso, tiraba de Ulises fóra da cociña. Cruzaban o corredor, onde as fotos dos fillos lle daban as costas unha a unha. Despois, deitábanse no silencio do cuarto.

Namentres Ulises xa durmía, Penélope aínda tiña que destecer os recordos.

Cando chegaches á nosa vida, tan pequena, engurrada e negra, revolucionáchela por completo. Con só 2 meses fuches arrancada da túa familia biolóxica. Só precisamos cruzar unha mirada para sentir que o noso era un amor para toda a vida. Cousiña petouta, veña a chorar polas noites, e nós, sen saber ben como calmarte. Consellos de expertos, moitos. Non meterte na nosa cama que logo ata os 10 anos non saes, non moito colo que logo te acostumas e non aprendes nin a camiñar soa. E agora, con xa 6 anos,  espertas paixóns e levantas miradas de quen aprecia a túa beleza exótica. Lista coma un allo, sabes usar esa ollada tristeira para acadar todo o que queres. Eu penso a cotío, “dime que me queres”, máis sei que dos teus belfos non sairán palabras humanas xamáis. Cun lambetón confórmome… É que so che falta falar, miña cadela.

Estaba hoxe aquí, nesta punta da igrexa. Tiña vinte e un anos, e estaba moi nerviosa. Víao a el, na outra punta da capela, agardándome dende había tempo. Eu tamén o estivera agardando. O cura estaba ao seu carón, e souben que era o momento.
Camiñei cara a el, que me agardaba na outra punta. Agasallárame a VIDA, dérame a coñecer… Levabamos namorados dende os catorce anos. Coñecérao nas festas do pobo: era alto, guapo e moreno, fumaba e falaba cos seus amigos nunha esquina.
Comezamos a falar, a rir e ir á misa xuntos, ata que… Chegou ESTE día. Cando o cura rematou de predicar, pousou a súa man sobre a miña, agarroume pola cadeira coa outra man e os meus beizos rozaron os seus.

Nota: Este microrrelato preséntase “fóra de concurso” a petición da persoa que nolo enviou.


Xa llo dixeran había tempo, ia ser difícil dar con aquel corpo, ou co que quedaba del; pero dende ben pequena aparecíaselle en soños e bisbáballe con aquela voz agarimosa “venme buscar”. Non podía morrer sen tela nos seus brazos.

Noventa anos, con pouco aire xa nos foles, pero coa suficiente teimosía como para falarlles a cada  persoa da familia da barbarie, de como se criara sen unha nai docísima e de como tanto tempo despois seguía sen ter un sitio ao que levarlle flores.

A impaciencia bulíalle nas veas mentres a foxa de Sorga cuspía terra.

Individuo número sete: muller cun tiro no lóbulo frontal dereito, e o que parecen os restos do esqueleto dun feto de trinta e tantas semanas acaroado nos ósos da pelve. Entre as falanxes unha carteiriña cos restos dun cartón e letra infantil: “Dime que me queres”.  Nos beizos, un bico fosilizado pedindo xustiza.

Sentía o frío a morderlle na pel, naquelas mans súas tan pequenas. Os seus dedos estaban aferrados ó arco de madeira, que apuntaba cara o chan. Ela movíase con sixilo entre as gallas baixas das árbores, seguindo aquel rastro que parecía non ter fin. Pingas vermellas aquí e acolá, coma se dunha mensaxe sombría se tratasen.

Cando chegou a curva do río, viuno alí. A súa pelaxe negra, en contraste coa cor da neve sucia, que o enchía todo.

O lobo levantou a cabeza, pousando aqueles ollos tan verdes nela. Ensinando os dentes, avanzou cara a rapaza, deixando ver tras de si os restos da nena. Da súa irmá.

Ela afogou unha náusea.

As súas mans aferráronse máis forte no arco… ata que onde estaba o lobo, apareceu un rapaz.

—Dime que me queres —falou el, cunha voz ronca.

No corazón do amor da súa vida, ela disparou a frecha.


-Escoita Manuel.

-Que queres Lola?

-Dime que me queres.

-O que?

-Dime que me queres.

-Pero muller, estamos na misa. Fala baixo. A que ven iso agora?

-Levamos corenta e dous anos casados e coido que nunca mo dixeches.

-Estás a facer que me sinta avergoñado. Agora non. Ao saír falamos.

-Non. Ten que ser agora. Dime que me queres.

Primeira Carta do Apóstolo San Paulo aos Corintios…

-Está ben…saiamos ao atrio.

A luz daquela fría tarde de novembro esmorecía mentres a chuvia repenicaba no chan e o vento asubiaba. Os da funeraria xa tiñan todo preparado para meter a caixa da defunta no nicho. Lola non aguantou máis e rompeu a chorar.

-Quérote Lola, quérote moitísimo-,díxolle Manuel.

-Xa o sei meu ben. Pero a vida é tan curta, e custa tanto dicir o que sentimos…non quería que me pasara o mesmo cá defunta. Quería escoitarcho dicir.

Dime que me queres.Pero esta vez, se consecuente coas túas verbas, porque non terás máis oportunidades, terás que demostralo con feitos e deixar a un lado a túa ambición desmedida, xa que o teu tempo está a piques de esgotarse e non pareces darte conta.

Pero non te confundas, non serei eu quen se vaia, se non ti . 

A túa prepotencia, o teu egoísmo e insensibilidade trouxéronte ata aquí e provocaron o ultimato.

Aproveitácheste de min, abusando da miña xenerosidade e maltratándome  dunha maneira que non pareces ser consciente.

Poderíamos ter sido tan felices…

Vivir en total conexión, fundíndonos nun todo, respectándonos mutuamente e amándonos de maneira incondicional. Pero ti non o entendes.

Estou esgotada e non podo nin debo, seguir a soportarte por máis tempo.

De verdade que o sinto, pero terás que marcharte para sempre ,  ser humano.


Teño medo. Outra vez aquí, vendo esa lona decolorida de vacas pastando. Non entendo que sentido lle vén a colgar xusto aquí esto. Segues latexando? Eu quérote moitísimo, pola vida. Quixen e quero a tódolos teus irmáns.  Pero agora, sobre tódalas cousas, quérote a ti, meu pequerrecho. Ou pequerrecha.

– Helena Outeiriño? – si, eu. – faga pis neste bote e pase a consulta. Alá imos. Faime un sinal. Dime que me queres, que segues aí, mordeme un ril, que sei eu. Dime que queres que sexa a túa nai, que queres que che ensine o mundo, e que te arrole cada noite. -quitese a roupa de cintura para abaixo, colla unha saba e suba a padiola. Outra vez escarrancharse. Uns minutos de pánico, relaxando os músculos da miña pelvis, para que ese cacharro entre pola miña vaxina. Para verte. -embrión de 3mm. latido positivo. Non chore señora. Si que me queres…