Digan o que digan os meus fillos, fuches a única que soubo estar ao meu carón dende que morreu a Lola, despois de 30 anos casados. Que nos coñecésemos apenas unha semana despois do funeral, só foi cousa do fado.

Fixeches que non naufragase no cotián: Pasear, mercar o pan, a horta… E logo, cando comecei a ir de novo á taberna do Estorniño, alí ficabas fora, sostendo as súas olladas, agardando a que eu saíse. Non llo tomes a mal, a el tamén lle doeu a morte da Lola.

Apetéceche un pouco de auga? Aquí tes, fermosa. Lola tomaba sempre un vaso a media tarde, aínda que non tivese sede. Ai! se estivese aquí…A ver como lle explicabamos que agora ocupas ti o seu lugar na cama. A ela, co alérxica que era. Anda, non te anoxes, vén, deixa que te aloumiñe, cadeliña, vén e dime que me queres.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *