O sol loce no fermoso ceo azul, corro e brinco polo sendeiro que percorre entre as frondosas árbores ata chegar o cume do monte. Dende aló enriba vense pequenos pobos espallados pola ladeira.

Séntome na herba verde e fresca salpicada de pequenas margaridas, mentres o vento me acaricia a face e xoga co meu pelo.

Cavilo que fermosa é a vida, dou grazas a Deus por a toparnos, só pensar en ti éncheme de ledicia, faime sentir viva.

Ti que me envolves ca túa luz, me colles da man e me arrastras a un mundo máxico. Ti que me bicas unha e outra vez mentres me susurras, – Dime que me queres, como se non souberas que te quero a morrer.

Miro o ceo salpicado de grandes nubes brancas, quedo pasmada cara elas, unha semella un Castelo, outra un corazón, e rio leda, semella que o amor está en todas partes.