Dimo, se cadra, nunha lingua estranxeira, dende a fiestra que enmarca os cumes nevados, dende a rotunda comodidade dunha randeeira que viu forxar un home, labrar un futuro, armar unha familia.

Mírame fixamente aos ollos e dimo sen remendar as bágoas. Dimo dende a morriña que non mitigan os Alpes. Que ao pasar por aquelas lastradas rúas o eco che devolve o recendo das miñas pedras de San Lázaro; que aínda os teus ollos buscan autómatas a saia de Penamá; que as badaladas que petan na túa porta non son senón as que tantas veces escoitaches na túa igrexa de Santiago.

Dimo, agora si, na lingua que mamaches, a lingua cativa coa que contabas xogando ás agachadas, a dos berros espidos en San Bieito, a mesma coa que aprendiches a bicar no castelo. Dimo na túa verdadeira lingua. Dimo, alaricano errante, dime que me queres.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *