Dóenme tódolos ósos, non atopo postura nesta cadeira, non podo deixar de mirar o meu velliño, a dor non o deixa estar quedo, non atopa sosego.
O seu ollar está perdido nalgún punto do teito, os beizos apertados, o corpo agarrotado contraído pola dor, os seus dedos aférranse ós meus tan forte que teño a man sen circulación. Da súa gorxa sae un murmurio, non podo entendelo, o seu corpo volta a convulsionar outra vez, Deus teño medo, chamo a enfermeira, mil bágoas esbáranme polas meixelas e mollan o peito de meu pai.
Choro e rezo mentres a morfina o somerxe nun soño profundo ao meu proxenitor.
Quedo adormecida un intre, cando esperto non escoito a súa respiración sibilante, o pánico apodérase de min, desesperada axítoo, chámoo e bérrolle..
-Papá esperta, abre os ollos..
-Papá, non me deixes, apértame forte, dime que me queres, volta papá.