Galería Circular nace como un novo espazo para a exhibición e promoción da obra gráfica, deseño e libro de artista. Arte para o amante e coleccionista de arte.
Dispoñemos dun importante catálogo de obra gráfica contemporánea, dende artistas consagrados a emerxentes.

Ofrecemos a nosa experiencia a profesionais do interiorismo. Gústanos traballar con equipos creativos.
Convidámosvos a coñecer o fascinante e máxico mundo da Obra Gráfica. Inicia a túa propia colección, elixe e inviste nun valor rendible.

Galería Circular mantén, ademais, unha oferta continuada de obradoiros de temática artística, especialmente para público infantil.

galeriacircular.com
facebook.com/galeriacircular

Todo listo para o Obradoiro de Impresión 3D en BenComún Espazo os días 20 e 21 de abril.

Impartido por Ana Gómez Nogueiras (especialista en modelado e impresión 3D), o obradoiro desenvolverase en dúas clases de 3 horas, en dúas xornadas consecutivas:

  • Venres 20 abril: de 17h a 20h.
  • Sábado 21 abril: de 10h a 13h.

Contidos do obradoiro:
Deseño 3D con Tinkercad. Formas básicas. Modelado. Impresión 3D, tipos, aplicacións e materiais. Outras formas de conseguir un modelo.

Prezo (especial 1º obradoiro): 60€ / persoa

Finalizado o curso, BenComún imprimirá os modelos deseñados por vós e avisaravos cando estean, para que pasedes a recollelos.

O alumnado deberá achegar ordenador portátil propio (Windows / Mac). En caso de non dispoñer del, BenComún dispón de portátiles en alugueiro, a un custo especial de 5€ para este obradoiro.

Podedes enviarnos un email a info@bencomun.gal ou ben informarvos nos teléfonos 988 680 892 / 604 003 873. Lembrade avisar se necesitades un dos nosos portátiles.

Ah! Se queredes estar ó tanto dos cursos, obradoiros, concertos e outras actividades que BenComún organice, podedes subscribirvos á nosa lista de correo-e no noso formulario de subscrición, e recibiredes toda a información antes ca ninguén!


A segunda edición do Allariz Debuxado celébrase os días 26 e 27 de xaneiro deste 2018, organizado dende Aira das Letras, Aira Editorial, Punto e Coma, BenComún Espazo, Maruxairas, Galería Circular, Concello de Allariz, EASD Pablo Picaso, EASD Antonio Faílde.
Este ano, ademais das actividades que podedes ver detalladas no cartel, o venres pola noite (Roi Xordo, 23:30h) teremos a sorte de poder gozar do concerto de Víctor Coyote quen, ademais de participar nas xordadas como ilustrador que é, acompañaranos tamén na pel do personaxe e xa mítico músico no que se convertiu na década dos ’80.

Tamén podedes ver toda a información detallada no evento no Facebook de Aira das Letras

2º Allariz Debuxado Coyote Allariz concerto Allariz

A Fundación Vicente Risco inicia un novo ciclo de cine clásico con música en directo da man de Caspervek Trio.
Este ano as sesións desenvolveranse no local de BenComún Espazo onde, como sabedes, contamos cunha zona de proxección moi acaída para este tipo de actividades.

Sesiones: 24 febrero “El héroe del río”, 12 mayo “Tabú”, 22 weptiembre “La máscara de hierro”, 17 noviembre “La pasión de Jeanne d’Arc”

Como en anteriores edicións, podedes solicitar o bono de colaboración coas actividades da Fundación Vicente Risco. Tendes toda a información necesaria no pdf que adxuntamos, e que podedes tamén ver e descargar nesta ligazón da web da Fundación Vicente Risco

Caspervek 2018

A actividade de Xeitura – Xestión Integral do Patrimonio Cultural relaciónase cos Servizos Culturais e de Ocio, especialmente centrados nos ámbitos do Turismo, o Patrimonio e o Desenvolvemento local. Ofrece servizos dirixidos a un heteroxéneo e amplo abano de clientes, dende a administración pública ou entidades sen ánimo de lucro e fundacións ata empresas, entidades privadas ou particulares.

Atendendo ás tres grandes áreas de actuación aceptadas na Xestión Patrimonial, ofrecen un amplo catálogo de servizos, que abranguen dende a Xestión básica (Investigación e Protección) ata a Xestión aplicada (Difusión).

http://xeitura.com
facebook.com/Xeitura

A libraría Aira das Letras nace no ano 2010 para ocupar o baleiro que supuña que unha vila como Allariz non contase cunha verdadeira libraría. Dende entón, Aira das Letras leva traballando a eito tanto na propia libraría como na dinamización cultural de Allariz, con centos de presentacións e actividades culturais ás súas costas, tanto en calidade de organizadora como colaborando de maneira salientable en cantidade de propostas culturais que se realizan en Allariz e outros lugares.

Ademais dunha libraría -unha das máis lindas de Galiza, todo hai que dicilo-, Aira das Letras actúa tamén como editorial e como promotora cultural.

https://tenda.airadasletras.gal


Maruxairas conta cunha Libraría de libros lidos -libros de segunda man, pero non só- no mesmo centro do casco vello de Allariz, pero é ademais unha xestora cultural, un centro de ideas e proxectos relacionados coas industrias creativas, a edición e a publicación, o deseño de contidos ou a creación e xestión de produtos culturais e contidos tecnolóxicos.

Maruxairas é unha empresa con diferentes caras pero un núcleo central común: a cultura e as diferentes actividades empresarias que se moven arredor dela.

maruxairas.gal

Punto e Coma defínese como unha tenda de obxectos bonitos que conta coas últimas tendencias que triunfan en todo o mundo. Punto e Coma é máis ca unha tenda de agasallos, é máis ca unha libraría. É ese espazo que imaxinas cando queres perderte entre ducias de obxectos marabillosos e encontrares esa chulada ideal para cada momento, para cada agasallo.

En Punto e Coma podes atopar obxectos de regalo de gran calidade, beleza e orixinalidade para crianzas e público adulto. Tamén poderás atopar obxectos para a casa e para a oficina nos que prima o deseño, así como unha fabulosa selección de libros bonitos para público infantil e adulto, a mellor escolma das máis prestixiosas editoriais: Kalandraka, Impedimenta, Bárbara Fiore, Libros del Zorro Rojo, Combel etc.

Punto e Coma ofrece ademais, como empresa, servizos de deseño, ilustración, maquetación e personalización de produto.

https://www.puntoecoma.gal


Aira Editorial xurdiu da libraría Aira das Letras (Allariz). Presentouse publicamente na pasada edición do Culturgal (decembro de 2017) coas súas tres primeiras publicacións que incluían libro ilustrado, poesía, e unha tradución do francés con ilustracións de 22 ilustradoras e ilustradores de Galicia.
O equipo de Aira Editorial está formado por César Lorenzo Gil, director de contidos, Miguel Robledo, director de arte, e Miguel Mosquera, director técnico.

A editorial ofrece, ademais, servizos relacionados coa edición, publicación, impresión e distribución de obra escrita e ilustrada.

airaeditorial.gal

A alma envolta nunha negrura espesa. A noite, neboenta e fúnebre.

Un fume irrespirable.

De súpeto, un destello.

Avanzo coas catro extremidades sobre o chan. Un frío de morte instálase na medula dos meus ósos. Invádeme un medo paralizante. O vento xélido fíreme o rostro.

Outro lóstrego. O resplandor descúbreme o corpo dunha muller de costas, deitada. Ás escuras avanzo cara a ela. O corazón latexa máis rápido. Os meus dedos perfilan a súa silueta morna, comezando polos pés. As mans ascenden. Chegando ó peito detectan un tacto viscoso e quente que se intensifica a medida que se aproximan ó pescozo. Suxeito a cabeza polas meixelas. Suavemente, encaro o seu rostro co meu.

Un violento destello devólveme a verdade: a muller degolada son eu!


Fuxían os tres por un túnel a escuras. El escoitou os ladridos do can, que intuía a traxedia, ela descubriu que era unha vía morta sen saída. Os tempos chegados eran os do fin da humanidade, de pánico infinito nun mundo perdido, de almas en vilo perseguidas por sombras en silencio, por linguas de lume, por bandadas de buitres que voaban sobre os seus corpos sanguentados.
Un vento incandescente baixo o ceo roxo zoaba no holocausto nuclear dun infernal caos planetario. A vida expiraba, sen esperanza nin horizonte.
Antía e Xandre, testemuñas vinculeiras no derradeiro día do futuro pasado, tremolaban de medo acochados ao carón do seu fiel e leal amigo, Roi, pexado polas feridas dunhas pezuñas en carne viva. Os tres estaban acurralados por un apocalíptico “big bang”.

O neno entrou atordado na sala co seu can no colo, sentou no sofá e mirou en derredor. Deixara todo enchoupado: o chan, a alfombra, a mesiña e, agora tamén, o sofá. Todo perdido de auga. Daquela, a porta da rúa abriuse no piso de abaixo, e un tras outro foi sentindo os pasos do pai subindo as escaleiras. Lentos. Acompasados. Como campás que tocan a morto. E a cada badalada, o corazón do neno encollía por culpa do pánico: aínda non chegara arriba, pero case podía velo quitando o cinto para lle sacar —outra vez— o demo de dentro a lategazos. Un último calafrío percorreulle o corpo, volveu mirar a desfeita que organizara, e fechou forte os ollos para ver se as voces lle murmuraban algunha escusa que o puidese librar da malleira. Mais as voces que o obrigaran afogar o can na bañeira, agora calaban.


Como todos os anos desde há uns quantos anos, em qualquer rua de qualquer pais estrangeiro, um jovem alaricano está de aniversário. Sentado na mesa da cozinha abre o Whatsapp com medo pois sabe que cada ano são mais as pessoas que se esquecem de felicitá-lo. “Desde que vim para o estrangeiro é como se não existisse”. Desaparecer dos planos, das conversas e, em definitiva, da memória de seus entes queridos, produzia-lhe verdadeiro pavor. Então lembrou-se duma publicação que vira no Facebook sobre um concurso de contos em Alhariz. Um dos prémios deste concurso era publicar o texto nos marca páginas e postais duma conhecida livraria da vila. “Se um conto meu aparecer nos marca páginas e postais dessa livraria, ninguém poderá esquecer-se de mim” pensou ele. Nesse mesmo instante, deixou o telemóvel na mesa e começou a escrever um conto sobre um alaricano que tinha medo de ser esquecido.

Luis cargou ás costas un envurrullo coas súas escasas peertenzas e, fechando a porta tras de seu, abandonou o que fora desde tempo inmemorial o seu solar familiar.   Botou unha derradeira ollada pola paisaxe de soutos e fragas onde os seus devanceiros fornecéranse para sobrevivirremontándose á orixe da súa caste labrega e, ca tritura incrustada no peito, deixou rodas unha bágoa pola fázula. Toda a súa vida habitara naquel lugar até que no día anterior un irresponsable salvaxe provocara un incendio, privándolle da súa mantenza.

De cando en vez perdíase algún viaxeiro por aquelas paraxes abraiándose das suras condicións de vida, malia que el fose ledo aló.

—De onde creedes que ven o voso papel?— fachendeaba sempre o labrego a menor oportunidade— Qué sería de vos se non vivira eu aquí!

Ao amainar o lume, luis achegouse ó monte co corazón nun puño. Dende a súa casa até o regato queimaba os pés ao pisar as raíces e o substrato que, inadvertidos, seguían a arder.

Espallados aquí e acolá viánse refugallos de animáis abrasados: aves calcinadas e pequenos mamíferos torrados logo de morrer abafados.

Despedíndose para sempre do seu fogar cavilou que na vila non se queixarían.

—Xa darán con máis monte de onde sacar papel —Clamou na soidade da desfeita—.

Cando o coitado chegou á cidade na procura de abeiro, con desespero os seus habitantes confesáronlle ca súa recén abandonada foresta era o derradeiro verxel encol da terra, laiándose de non preservalo. E os homes axeonlláronse tarde nas prazas pregando a perdoanza da súa culpa! [...]  Ver +


“Onde está o home que tira das pernas?”, di. E segue a rillar no pan con marmelada e a ver os debuxos na televisión coma se nada. “O home que tira das pernas inventouno tía Bárbara para que non andes a gabear polos mobles”. Mais o meu fillo xa esqueceu a pregunta, e a resposta tampouco lle interesa.

Ti teslle medo ós dinosaurios, ás motos e ás tormentas pero, sabes, meu neno? O home que tira das pernas turra dos pés dos meniños cara abaixo, arrástraos polas escaleiras, afúndeos nos pozos, ensínalles o chan pola fiestra aberta.

Hai veces que o meu fillo xoga a estar morto. Bótase no chan, inmóbil (el, que é o máis fervello de todos os rapaces), e agarda por min para que lle pinche as costelas co furabolos estirado. E logo ri. E eu fago por rir con el, aínda que me doia.

O PESADELO DE ALBA

Alba tiña un soño recurrente que a angustiaba. Soñaba que ela estaba durmida e alguén se achegaba cun coitelo na man e, cando ela se xiraba en soños, descubría con pavor que se trataba do seu marido. Despertaba sobresaltada, xirábase e vía ao seu esposo durmindo tranquilamente ao lado. Xa non podía durmir máis e ficaba analizando o soño. Non encontraba ningún motivo racional para terlle medo. Estaría volvéndose tola? Pero a el non se atrevía a comentarllo. Por pequenas cousas, por pequenos detalles, intuía que el era capaz de matala e Alba, neses momentos, angustiábase. Ese era o seu segredo, un segredo que a afogaba, até que un día, despois de que el marchara ao traballo, Alba fixo a maleta, colleu cartos do banco e subiu ao tren. Un descoñecido díxolle “Non teñas medo, isto é moi seguro”. E xa non tivo medo.


EDITORIAL

¿Izquierda en crisis?

Se inició 2017  con una situación bien complicada para los procesos progresistas suramericanos:   gobiernos abiertamente neoliberales y proimperialistas en Brasil,  Argentina  -principales economías de Suramérica-  y Paraguay, lo que implica un Mercado Común del Sur (MERCOSUR) controlado por la ultraderecha oligárquica, en alianza político-ideológica con el ya existente bloque conformado por Colombia, Perú y Chile.

Venezuela, Ecuador y Bolivia, sin fronteras entre si, quedaron como islas rodeadas por enemigos cavernícolas que sueñan con cobrar a los sectores progresistas y muy especialmente a Venezuela, los avances obtenidos durante los primeros años de este siglo.

Una vez más, el imperialismo y la ultraderecha continental creyeron llegado el fin de la Revolución Bolivariana (a ese tema dedicaremos el editorial del próximo número) e igualmente, derrotar al proceso progresista ecuatoriano, que en febrero de este año efectuaría elecciones presidenciales y legislativas, así como un referéndum destinado a prohibir que los funcionarios públicos depositen bienes o capitales en los paraísos fiscales.

Como era de esperar la guerra sucia desatada por la reacción contra el Movimiento Alianza País (AP), en Ecuador, y su candidato para la presidencia, Lenín Moreno, abarcó desde atentados terroristas, como el envío de un paquete bomba a la presidenta de la Asamblea Nacional, Gabriela Rivadeneira, que afortunadamente no estalló en sus manos, hasta una verdadera guerra mediática con campañas de descrédito orquestadas a través de la  “gran prensa” contra el gobierno y los candidatos  del partido oficialista, así como la manipulación de datos y la publicación de falsas noticias. [...]  Ver +

De Nuestra América tiene como objetivo la entrega de una selección de análisis alternativos de la situación en América Latina y El Caribe que lamentablemente no tienen cabida en la llamada “gran prensa”. Los trabajos aquí aparecidos, gracias a la cortesía de la Libraría Aira das Letras, que nos brinda este espacio, no necesariamente son coincidentes con los criterios de Aira das Letras y tampoco con los del Editor; simplemente se busca que el lector logre encontrar otras fuentes para analizar un área tan cercana a la historia de la Península Ibérica. Sólo podrán considerarse como criterios del Editor los trabajos que en este blog se encuentren avalados por su firma.

Eddy E. Jiménez
Editor

EDITORIAL

Suramérica 2016. A modo de recuento.

Luego de un año sin publicarse De Nuestra América -por motivos de índole personal que me impidieron su confección- se impone efectuar un recuento de los hechos más importantes acontecidos en esta área geográfica durante el pasado año, 2016, como única forma de volvernos a insertar en el análisis de la actualidad sociopolítica continental. [...]  Ver +


Sentou o vello por fin, enriba da Pedra Alta.
Sentou coas pernas inzadas de rabuñaduras, as mans feridas e as tempas latexantes.
A bocanoite amortecía a súa figura agrisada, que alumeaba candente a carón dos beizos con cada chupadela, preso do vizo dos homes.
Namentres contemplaba, lembraba. Contos de cínfanos belixerantes provistos de armadura e bacinete, forxados con aceiro temperado, que prescindían de probóscides punxentes, porque disque ían armados con espadas.
Leva anos subindo enriba daquela pedra. Por si algún día volve toparse con aquela rapaza moura que mudou en cobra portando un precioso carbúnculo na testa, e que el mesmo viu desaparecer no fondo das augas avoltas da lagoa.
Porén, cando resulta descuberto, el tamén muda e levanta o voo para voar entre as torres de pedra. Con lastras nas patas, o bico crebado e a plumaxe despeiteada.
Voa para ir repousar nas súas cimas: Pena, Sandiás e Porqueira, trocando de angueiras para abesullar. Despois de todo, aínda segue sendo garda e vixía dos parches asolagados.

Aínda lembraba a derradeira vez que estiven naquel lugar, hai un ano.

Sentei xunto esa gran pedra que sempre semellaba que estaba agardándome e atentamente escoite o son que producía o silencio absoluto. Eu, que sempre pensara que o silencio era ruidoso, comprobábao naquel lugar. Sentía baixo os meus pés a existencia do lago de Antela.

Por fin, comenzou a amencer. Debilmente primeiro, máis forte despois, escoitei o son dunha gaita. Contiven a respiración para non perder detalle e pouco a pouco, comprobei a realidade daquilo que escoitaba. Ese son propocionábame unha mestura de temor e calma.

Moitas veces intentei darlle unha explicación, primeiro lóxica, logo basada nas innumerables lendas que se escoitaban sobre aquel lugar, pero finalmente cheguei á conclusión de que había algo no son daquela gaita que merecía ser respectado, e que ás veces, nalgúns casos, intentara atopar un porqué restaba valor ós feitos.

Dende entón decidín disfrutar cada momento de maxia daquel lugar encantado e deixarme envolver polo seu sabor de misterio.