– Dime que me queres Xoana, e caso contigo…

– Papá, son Lucía… Durme que é tarde…

Arroupou a seu pai mentres comprobaba que non conseguira que este pechara os seus ollos azuis para dar descanso a un longo día entre cambios de cueiros, loitas con culleres de puré e berros polos case frutuosos intentos de brincar por enriba das inútiles baldas de seguridade das beiras da cama.

Milleiros de enrugas abrigaban aquela mirada que comezara a perderse facía xa case cinco anos, cando o Alzheimer aparecera nas súas vidas coas maletas cheas de esquecemento e un plúmbeo cansazo sen tregua.

Pola mañá, os pequenos ollos de Luciano xa non se abriron. Invadiuna unha fonda sensación mesturada de tristura, baleiro e alivio culpable.

-Sabería precisar a hora do falecemento? – preguntoulle a médica mentres escribía no certificado

-A hora non… A data, 24 de Xuño de 1962.

Leo sentada nunha cadeira de madeira de miña avoa no balcón. A música jazz soa, mentres o disco dá voltas e voltas coma unha espiral. Vinte e tres de setembro de 1962. Hoxe, vinte e tres de setembro de 1962. Benvidos todos á apocalipse. Silencio.

Máis silencio. Un silencio estraño. Un silencio que non é moi adoitable en Nova York. Un silencio que me percorre as veas e me produce un estremecemento veloz.
De súpeto, véxote a ti. A miña apocalipse. Abrázote, bícote e noto o pracer de sentir a túa pel rozando a miña. Agardábate dende había tempo cunha impaciencia fría e glacial, que me mecía amodo, moi amodo, e me aumentaba o pulso, e me roía as pálpebras do corazón. APOCALIPSE.

Sabía que tiña algo que dicir porque un latexo grande e quente fervía no seu interior espallando un mundo de cores e sons, de personaxes e historias que percorrían todas as súas arterias, que enchían os seus ollos e mesmo saían pola súa boca en forma de palabras nunca aprendidas, de paisaxes nunca vistas. Intentou sen éxito, acalar ese mundo interior, non darlle folgos ós que compoñian teorías sobre a súa saúde mental; pero xa non había cancelo que contivera aquela posesión viscosa, morna, a veces sutil e outras tumultuosa que a conducía a un estado de ebriedade absoluto.

Aquela mañá decidiu non loitar máis contra sí mesma e tímida colleu un papel e un lápiz e case tremendo abriulle as portas a todo aquello que vivía no seu interior e comenzou a escribir: dime que me queres…e eso foi sólo o principio.

Toqueille as costas, era unha muller. Lémbrome que levaba un vestido azul e que as súas costas se achaban descubertas.
Achegueime a ela, nerviosa . O contacto das miñas mans na súa cintura fixo que polo meu corpo percorrese un fío de electricidade inexplicable. Era de pel tostada, con ollos verdes que chamaban á miña porta. Deixámonos levar, escondémonos entre as sabas e a nosa puridad desvaneceuse en lume. O frenesí rompeu todo o medo. As súas mans frías percorrían o meu corpo, cada recuncho explotaba en quentes lavas de paixón indefinibles. Os xemidos e a respiración marcaban o ritmo daquela inesquecible canción. Espertámonos abrazadas, envolvidas en cinzas, mergulladas nun baño de cómplices miradas.

– Como te chamas, pequeno sorriso de Amelie?, pregunteille acariñando as súas fazulas e percorrendo coas miñas frios dedos os seus ardentes beizos.
– Dime que me queres…
– Cómo?
– Todos me chaman Farah, Farah Ohoye

Os ollos, no chan. As paredes, baleiras. Os libros, en caixas

e os pantasmas pendurando das vigas do teito.

A pel bicada durmindo no lixo, á beira dos camiños esgotados e os “dimequemequeres” nas cartas sen resposta.

Ela, sobrevoando o cuarto.

Dende a xanela, podo escoitar o mar. A súa raiba arrástrame, afoga os meus medos, para máis tarde devolverme ó areal a salvo dos seus reproches.

É ó lugar a onde volvo obsesivamente para atoparme contigo.

Dime que me queres, escribo na area mollada.

O salitre mantén a túa esencia sempre viva.

Un fogar sen portas, como ti me ensinaches, mamá.

A túa alma fai tempo que non está con nós.

Unha estrela de mar  sorrí con ollada complice.

Ela coñece o noso segredo.

O primeiro encontro foi unha casualidade ou unha fatalidade, según como se mire.

Ías de presa, coma sempre, e bates cun coche.

No primeiro momento respiras ó apreciar que non te mancaches; o outro accidentado sae como un energúmeno, mais de súpeto muda, e vólvese un rapaz encantador; e moi atractivo, por certo.

Solucionado o tema burocrático e cada quen volta a súa vida cotiá.

O seguinte día soa o teléfono e era Brais, o mozo do accidente.

Comeza unha relación alucinante.

Ceas a luz das candeas,conversas teléfonicas ata as tantas, viaxes de lecer;

Ficas subida nunha nube de felicidade.

LA VIE EN ROSE.

Esa fin de semana foi ainda máis máxica se cabe.

O rematar de cear, mírate fixamente mentras deixa caer unha caixiña na túa man e prégache:

-Dime que me queres,

E ti , sin dubidalo berras:

-Si, si  quérote sen reservas.

Esquecendo eses pequenos sinais presos na retina, nese intre preciso, abres a porta o abismo.

Os seus beizos tocáronse, levemente, desfacendo a timidez daquel catorce de abril. As sabas cheiraban a chama de amor, os corpos achábanse entrelazados nun iceberg de amarga paixón.

Alguén chama á porta, sobresáltanse. Ela chora, el rumoréalle algo e saca un papel do peto para darllo, acaríñaa e vaise.

Sempre fun unha tola da ortografía e da gramática. Como me doe ler un “ai moitos carravouxos haí” ou un “bou ha Orense”. Mais neste intre o que máis desexo é que a túa mensaxe de Whatsapp esté equivocada, errada, que sexas un patán e confundiras o lugar correcto onde colocar a coma. Só sinto ganas de correxirte e despois darche a resposta que tanto ansío que coñezas. Mais sei que tan só é a miña interpretación do teu pasotismo cara á miña persoa. Por moito que lea, relea, escriba e non me atreva a enviar, a túa mensaxe é moi clara : “Dime, que me queres?”

Mataría por borrar a túa coma e poder responder:  QUÉROTE.

Mais, finalmente, tras varios minutos dubidando, respondo:  Teño atascado o inodoro, cando podas ven botarlle un ollo. Grazas.

Ensíname…

Ensíname a quererte, a curar o meu corazón cuando pronuncias tales vocabúlos: monótonos, indiscretos.

Podo aprender baixo o paraugas do teu terso espírito. Podo mergullar ata o derradeiro poro da miña pel na túa vitalidade arrolladora e, afogar con tan voraz veleno a este  paradoxo adolescente.
Pero, Cómo facelo sen rachar, sen romper a túa alma e a miña  nun escuro abismo?
Ensíname. Só ensíname e dime que me queres.

EDITORIAL

Dime a quién reconoces y te diré quién eres.

Pese al escándalo de grandes proporciones que desataron, trabajo me costó encontrar en la “gran prensa” algunas de las fotos que fueron hechas públicas el pasado 11 de septiembre y los pocos medios de comunicación que las reprodujeron, se afanaron en desvirtuar la gravedad de los hechos que ellas denuncian.

Por cierto, esas fotos no fueron dadas a conocer ni por el gobierno  Bolivariano ni por ningún venezolano fue el director de la Fundación Progresar, Wilfredo Cañizares, defensor de derechos humanos en el lado colombiano de la zona fronteriza con Venezuela, el autor de esa revelación.

De antemano conocía que no tendría mucha cabida en esos “grandes” medios la sonriente figura del autoproclamado presidente, o mejor dicho proclamado por el gobierno estadounidense, míster Guaidó, junto a sus amigos John Jairo Durán Andrade, alias El Menor, y Albeiro Lobo Quintero, alias El Brother, que muy gentilmente lo “ayudaron” a entrar a territorio colombiano, el pasado 22 de febrero, a fin de montar un show con el cual, bajo el pretexto de ingresar a Venezuela una supuesta ayuda humanitaria, abrir las puertas a una intervención yanqui.

Menos aún fue difundida la foto de míster Guaidó con Nandito (Iván Posso Pedrozo) quien pese a tan tierno apodo es otro de los sanguinarios líderes Rastrojos; fue él, personalmente, el encargado de la operación de transporte y escolta del autoproclamado hasta territorio colombiano y específicamente hasta el helicóptero del presidente Duque. [...]  Ver +

Praza Avogados é un despacho de profesionais do Dereito de ampla traxectoria e recoñecida experiencia que continúa, nun novo ciclo ampliado, o labor do despacho Salgueiro Armada Avogados establecido desde o ano 1972 na cidade da Coruña. Os seus integrantes despois de desenvolver a súa carreira profesional asumen o relevo nunha nova etapa que está asociada á colaboración de máis profesionais, novos ámbitos de actuación e atención integral dos seus clientes.

Praza Avogados avala coa súa dilatada experiencia e resolución de miles de conflitos no público e privado a mellor e personalizada atención no asesoramento e defensa das persoas que confían no noso despacho os seus intereses.

O sol loce no fermoso ceo azul, corro e brinco polo sendeiro que percorre entre as frondosas árbores ata chegar o cume do monte. Dende aló enriba vense pequenos pobos espallados pola ladeira.

Séntome na herba verde e fresca salpicada de pequenas margaridas, mentres o vento me acaricia a face e xoga co meu pelo.

Cavilo que fermosa é a vida, dou grazas a Deus por a toparnos, só pensar en ti éncheme de ledicia, faime sentir viva.

Ti que me envolves ca túa luz, me colles da man e me arrastras a un mundo máxico. Ti que me bicas unha e outra vez mentres me susurras, – Dime que me queres, como se non souberas que te quero a morrer.

Miro o ceo salpicado de grandes nubes brancas, quedo pasmada cara elas, unha semella un Castelo, outra un corazón, e rio leda, semella que o amor está en todas partes.

Dime que me queres, veña. Dime que me queres! coma cando me partiches a boca e logo chorabas ao pedir perdón, ou coma cando me obrigabas a deitarme contigo naquelas noites que chegabas contento despois de saír por aí cos teus amiguiños, e eu aturaba o noxo de terte enriba de min, abafando co teu cheiro a alcol e tabaco rancio, calada soamente por non espertar á nena, e desexando que remataras dunha vez ou quedaras durmido.

Agora estás aí caladiño, xa non me dis nada. Papouche a lingua o gato? agora que xa non es quen de facerme máis dano, agora que xa non podes abrir a boca para enganarme de novo dicíndome que é a derradeira vez, que nos queres moito ás dúas, que non podes vivir sen nos, que se marcharamos serías capaz de calquera tolada. Xa non podes facernos mal, hoxe volvo a sentirme muller.