Dime que me queres, veña. Dime que me queres! coma cando me partiches a boca e logo chorabas ao pedir perdón, ou coma cando me obrigabas a deitarme contigo naquelas noites que chegabas contento despois de saír por aí cos teus amiguiños, e eu aturaba o noxo de terte enriba de min, abafando co teu cheiro a alcol e tabaco rancio, calada soamente por non espertar á nena, e desexando que remataras dunha vez ou quedaras durmido.

Agora estás aí caladiño, xa non me dis nada. Papouche a lingua o gato? agora que xa non es quen de facerme máis dano, agora que xa non podes abrir a boca para enganarme de novo dicíndome que é a derradeira vez, que nos queres moito ás dúas, que non podes vivir sen nos, que se marcharamos serías capaz de calquera tolada. Xa non podes facernos mal, hoxe volvo a sentirme muller.

Despois do primeiro bico e deixándose levar pola candidez do romántico momento, ela mirouno aos ollos e dixo: “dime que me queres”. El obedeceu e contestou: “quéroche”.

Logo seguiu unha pregunta: “Canto? A resposta non se fixo de esperar: “Moito”. E converteuse en costume que ela fixese esa petición e el respondese o mesmo, ata o día que ela padeceu unha grave enfermidade e el, asustado ante a idea de perdela, cambiou a súa resposta e tras dicir “quéroche”, seguiu un “sempre”.

Agora ela estaba sentada fronte á cama, mirando como a vida del apagábase lentamente e, sufocando o pranto pediulle por última vez: “dime que me queres”. E el, con voz trémula, respondeu: “quéroche”. Canto?… A resposta del tardou un pouco máis pero fíxoa con maior vehemencia, exhalando o último alento: “eternamente”.

Penélope cambiou o continuo tictac do espertador que trouxo de Holanda por un aparello chino moito menos interesado no tempo. Aínda con menos interese, ao seu carón, Ulises agradecía o silencio.

A media mañá, a súa muller, erguía o peso dos dous. Heroicamente xuntos, cruzaban o corredor baixo a mirada das fotos dos fillos. Na cociña, Penélope tecía o almorzo xirando con coidado os envases cara a memoria de Ulises.

Almorzar xuntos, xantar, tomar a parva e que a tarde caia polo lados.

-E dime que me queres, Ulises?

E a mirada del adiantaba un si que se facía esperar.

Penélope abrazábao con forza e, con todo seu peso, tiraba de Ulises fóra da cociña. Cruzaban o corredor, onde as fotos dos fillos lle daban as costas unha a unha. Despois, deitábanse no silencio do cuarto.

Namentres Ulises xa durmía, Penélope aínda tiña que destecer os recordos.

Cando chegaches á nosa vida, tan pequena, engurrada e negra, revolucionáchela por completo. Con só 2 meses fuches arrancada da túa familia biolóxica. Só precisamos cruzar unha mirada para sentir que o noso era un amor para toda a vida. Cousiña petouta, veña a chorar polas noites, e nós, sen saber ben como calmarte. Consellos de expertos, moitos. Non meterte na nosa cama que logo ata os 10 anos non saes, non moito colo que logo te acostumas e non aprendes nin a camiñar soa. E agora, con xa 6 anos,  espertas paixóns e levantas miradas de quen aprecia a túa beleza exótica. Lista coma un allo, sabes usar esa ollada tristeira para acadar todo o que queres. Eu penso a cotío, “dime que me queres”, máis sei que dos teus belfos non sairán palabras humanas xamáis. Cun lambetón confórmome… É que so che falta falar, miña cadela.

Dime que me queres meu velliño.

Deixaches de ser meu pai  e convertícheste en meu fillo por esa enfermidade que lle chaman do esquecemento.

Mirábasnos a cara como si estiveras perdido.

Agora dende alí arriba axudanos s seguir vivindo

Eu a ti sí que te quero meu velliño, meu velliño…..

Estaba hoxe aquí, nesta punta da igrexa. Tiña vinte e un anos, e estaba moi nerviosa. Víao a el, na outra punta da capela, agardándome dende había tempo. Eu tamén o estivera agardando. O cura estaba ao seu carón, e souben que era o momento.
Camiñei cara a el, que me agardaba na outra punta. Agasallárame a VIDA, dérame a coñecer… Levabamos namorados dende os catorce anos. Coñecérao nas festas do pobo: era alto, guapo e moreno, fumaba e falaba cos seus amigos nunha esquina.
Comezamos a falar, a rir e ir á misa xuntos, ata que… Chegou ESTE día. Cando o cura rematou de predicar, pousou a súa man sobre a miña, agarroume pola cadeira coa outra man e os meus beizos rozaron os seus.

Nota: Este microrrelato preséntase “fóra de concurso” a petición da persoa que nolo enviou.

Xa llo dixeran había tempo, ia ser difícil dar con aquel corpo, ou co que quedaba del; pero dende ben pequena aparecíaselle en soños e bisbáballe con aquela voz agarimosa “venme buscar”. Non podía morrer sen tela nos seus brazos.

Noventa anos, con pouco aire xa nos foles, pero coa suficiente teimosía como para falarlles a cada  persoa da familia da barbarie, de como se criara sen unha nai docísima e de como tanto tempo despois seguía sen ter un sitio ao que levarlle flores.

A impaciencia bulíalle nas veas mentres a foxa de Sorga cuspía terra.

Individuo número sete: muller cun tiro no lóbulo frontal dereito, e o que parecen os restos do esqueleto dun feto de trinta e tantas semanas acaroado nos ósos da pelve. Entre as falanxes unha carteiriña cos restos dun cartón e letra infantil: “Dime que me queres”.  Nos beizos, un bico fosilizado pedindo xustiza.

Sentía o frío a morderlle na pel, naquelas mans súas tan pequenas. Os seus dedos estaban aferrados ó arco de madeira, que apuntaba cara o chan. Ela movíase con sixilo entre as gallas baixas das árbores, seguindo aquel rastro que parecía non ter fin. Pingas vermellas aquí e acolá, coma se dunha mensaxe sombría se tratasen.

Cando chegou a curva do río, viuno alí. A súa pelaxe negra, en contraste coa cor da neve sucia, que o enchía todo.

O lobo levantou a cabeza, pousando aqueles ollos tan verdes nela. Ensinando os dentes, avanzou cara a rapaza, deixando ver tras de si os restos da nena. Da súa irmá.

Ela afogou unha náusea.

As súas mans aferráronse máis forte no arco… ata que onde estaba o lobo, apareceu un rapaz.

—Dime que me queres —falou el, cunha voz ronca.

No corazón do amor da súa vida, ela disparou a frecha.

-Escoita Manuel.

-Que queres Lola?

-Dime que me queres.

-O que?

-Dime que me queres.

-Pero muller, estamos na misa. Fala baixo. A que ven iso agora?

-Levamos corenta e dous anos casados e coido que nunca mo dixeches.

-Estás a facer que me sinta avergoñado. Agora non. Ao saír falamos.

-Non. Ten que ser agora. Dime que me queres.

Primeira Carta do Apóstolo San Paulo aos Corintios…

-Está ben…saiamos ao atrio.

A luz daquela fría tarde de novembro esmorecía mentres a chuvia repenicaba no chan e o vento asubiaba. Os da funeraria xa tiñan todo preparado para meter a caixa da defunta no nicho. Lola non aguantou máis e rompeu a chorar.

-Quérote Lola, quérote moitísimo-,díxolle Manuel.

-Xa o sei meu ben. Pero a vida é tan curta, e custa tanto dicir o que sentimos…non quería que me pasara o mesmo cá defunta. Quería escoitarcho dicir.

Dime que me queres.Pero esta vez, se consecuente coas túas verbas, porque non terás máis oportunidades, terás que demostralo con feitos e deixar a un lado a túa ambición desmedida, xa que o teu tempo está a piques de esgotarse e non pareces darte conta.

Pero non te confundas, non serei eu quen se vaia, se non ti . 

A túa prepotencia, o teu egoísmo e insensibilidade trouxéronte ata aquí e provocaron o ultimato.

Aproveitácheste de min, abusando da miña xenerosidade e maltratándome  dunha maneira que non pareces ser consciente.

Poderíamos ter sido tan felices…

Vivir en total conexión, fundíndonos nun todo, respectándonos mutuamente e amándonos de maneira incondicional. Pero ti non o entendes.

Estou esgotada e non podo nin debo, seguir a soportarte por máis tempo.

De verdade que o sinto, pero terás que marcharte para sempre ,  ser humano.

EDITORIAL

El emperador Trump en lucha contra los nuevos bárbaros.

A más de la mitad de su mandato, Donald Trump parece haber obtenido la primera victoria en su política latinoamericana, lo que le sumará fuerzas en la lucha por obtener un segundo periodo presidencial en noviembre de 2020.

Recordemos que su plataforma electoral hacia este lado del planeta se basó en la construcción de un muro fronterizo con México para contener la emigración procedente de ese país, Centroamérica y otras regiones del mundo; ese muro tendría que ser pagado por el país vecino.

No es primera vez que en ese país de inmigrantes se desata una política anti inmigración. Por sólo citar el ejemplo más reciente, durante las pasadas administraciones  del presidente demócrata Barack Obama, entre 2009 y 2017, fueron deportados 2,8 millones de migrantes, incluidos medio millón de niños nacidos en territorio estadounidense, deportados junto con sus padres. No obstante, fue Donald Trump el primero en hacer de la guerra contra los inmigrantes el eje de su política exterior hacia Latinoamérica y el Caribe. De hecho, durante su campaña electoral prometió deportar a unos 6 millones.

Estados Unidos no es una nación, es un país conformado por inmigrantes de muchas nacionalidades, incluyendo a más de 57 millones de latinoamericanos que marcharon hacia la mayor economía del mundo en busca del sueño americano, que para ser conformado y mantenido ha convertido en pesadilla todo el sur de sus fronteras.

En lo que algunos analistas, incluyéndome entre ellos, consideran como un fenómeno provocado por los grupos de poder estadounidenses para facilitar a Trump la aplicación de políticas anti inmigrantes y, a su vez, poner en crisis al gobierno del presidente López Obrador, en los últimos meses varias caravanas de ciudadanos centroamericanos cruzaron el territorio mexicano en busca de atravesar la frontera de ese país con Estados Unidos. [...]  Ver +

Teño medo. Outra vez aquí, vendo esa lona decolorida de vacas pastando. Non entendo que sentido lle vén a colgar xusto aquí esto. Segues latexando? Eu quérote moitísimo, pola vida. Quixen e quero a tódolos teus irmáns.  Pero agora, sobre tódalas cousas, quérote a ti, meu pequerrecho. Ou pequerrecha.

– Helena Outeiriño? – si, eu. – faga pis neste bote e pase a consulta. Alá imos. Faime un sinal. Dime que me queres, que segues aí, mordeme un ril, que sei eu. Dime que queres que sexa a túa nai, que queres que che ensine o mundo, e que te arrole cada noite. -quitese a roupa de cintura para abaixo, colla unha saba e suba a padiola. Outra vez escarrancharse. Uns minutos de pánico, relaxando os músculos da miña pelvis, para que ese cacharro entre pola miña vaxina. Para verte. -embrión de 3mm. latido positivo. Non chore señora. Si que me queres…

"A ecoinnovación pode ser entendida como calquera actuación innovadora cara á sustentabilidade, reducindo o impacto ambiental no medio e a eficiencia dos recursos naturais empregados, a través do desenvolvemento de novos conceptos, do emprego de materiais con menor impacto ou reducindo o consumo de recursos."

Financiamento e concorrencia: - Ecoinnovación comercial: titorización e impulso de proxectos de sustentabilidade e ambiente no sector comercial. - Asociacionismo comecial e servizos para pemes comerciais.

Beneficiarias: Comerciantes retallistas que cumpran os seguintes requisitos:

- Que desenvolvan a súa actividade comercial en Galicia. - Que empreguen menos de 50 traballadores e non teñan a consideración de grande establecemento comercial. - Que desenvolvan a actividade comercial nun establecemento comercial cunha superficie de exposición e venda igual ou inferior a 300 metros cadrados. - Obradoiros artesáns que estean inscritos no Rexistro Xeral de Artesanía de Galicia. - Asociacións de vendedores das prazas de abastos, sen ánimo de lucro. - Asociacións de comerciantes de carácter territorial, sen ánimo de lucro (...) que leven a cabo proxectos de interese e transcendencia en centros comerciais abertos.

Actuacións subvencionables: - E-Ticket. - Ecoenvases: solucións sustentables de empaquetado de produto e para o seu envío, de ser o caso, coa utilización de materiais cen por cen biodegradables (ata 4.000€. 70%). - Economía circular (1.500€)

· Implantacións de negocios ou liñas de negocios comerciais baseados en procesos de economía circular. · Proxectos de negocios que introduzan polo menos o 70 % da oferta de produtos con etiquetaxe ecolóxica. · Proxectos de recollida de residuos téxtiles ou alimentarios para a súa reciclaxe.

PREME NA IMAXE PARA + INFO

Subvención para a mellora da competitividade da actividade empresarial ou profesional das persoas beneficiarias, mediante pagamento anticipado, unha subvención dun 80 % da actividade por subvencionar cun límite máximo de 3.000 euros de axuda polo conxunto de actividades subvencionables (...)

Prazo: 03/07/2019 - 02/08/2019

Liña 1. Mellora da competitividade a través dos seguintes servizos:  Investigación de mercado; Plan de márketing; Plan de comunicación do negocio; Plan estratéxico do negocio; Plan de crecemento: constitución da sociedade.; Plan de reorientación do negocio; Plan de uso das novas tecnoloxías no negocio; Plan de refinanciamento.

Liña 2. Mellora da competitividade a través dos seguintes investimentos: Compra de maquinaria; Compra de útiles e ferramentas; Reforma do local do negocio; Equipamentos informáticos; Rótulos; Aplicacións informáticas e páxinas web; Creación de logotipo do negocio; Mobiliario.

EDITORIAL

La Vieja Europa: su pecado original.

Hoy voy a escribir sobre un caribeño que murió, mejor dicho fue asesinado, hace más de 525 años; nadie sabe cuál fue su nombre, que edad tenía, ni tampoco en qué lugar nació; mucho menos si era pescador, alfarero o …. Sí se sabe, en cambio, la localidad en que a miles de kilómetros de distancia fue sepultado, aunque lejos de un cementerio o iglesia, pues no resultaba merecedor de que su alma infiel se mezclase con las de los devotos que, con miles de sacrificios o no, pagaron a los sacerdotes de la época para el perdón de sus pecados y por la vida eterna.

Muchos se preguntarán a santo (por seguir hablando de divinidades) de qué voy a hablar de un desconocido si tantos y muy importantes hechos han acontecido en Latinoamérica y el Caribe durante las últimas semanas.

¿Será que para este escribidor resulta más importante el fallecimiento de un desconocido, hace más de 500 años, que el asesinato en Colombia de un niño de tan sólo siete meses, que pagó con su vida el que su padre hubiese militado en las Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia (FARC-EP)? Por cierto, ya van por 128 los asesinatos cometidos contra excambatientes de esa agrupación desde que firmó los acuerdos de paz con un gobierno que nunca ha cumplido con acuerdos de ese género, pues con guerra y  narcotráfico se enriquece la oligarquía y su burocracia, enquistadas en el Estado. Pero no es esa la única muerte ni tampoco la única cifra que causa horror, el pasado año 2018, se contabilizaron 648 asesinatos de líderes y defensores de derechos humanos, lo que pone de manifiesto la crisis humanitaria que vive ese país. [...]  Ver +

EDITORIAL

Venezuela: Lo positivo, lo negativo y el mayor peligro.

Me propongo ser breve.

Ya había redactado el editorial de este boletín cuando estalló el último fracasado intento de golpe de estado en Venezuela. Pese a que el ruido de los sables se hacía sentir a través de “la gran prensa” y las redes antisociales, me había propuesto escribir sobre un tema no relacionado directamente con los ataques imperialistas a los países insumisos del área; por ello, había escogido hacerlo acerca del pecado original de la Vieja Europa en Latinoamérica, pero por mucho que trato de escapar de temas ya abordados, la agresividad de los ataques imperialistas y la bien pagada desinformación me obligan a volver una y otra vez a la denuncia y la aclaración.

Aunque de hecho lo sucedido en Caracas el pasado día 30 de abril debemos considerarlo como un intento de golpe de Estado, por tratarse de una rebelión en la que participaron un grupo de militares -su número no sobrepasó los treinta uniformados- y civiles ultraderechistas que pretendían derrocar al gobierno constitucional, lo cierto es que los sublevados, carentes de un real apoyo que les permitiera hacerse del control de la base aérea de La Carlota, perseguían el fin de provocar un enfrentamiento entre militares que les permitiera fraccionar a las fuerzas armadas y, a la vez, que se produjeran muertes de civiles que achacarían a las fuerzas chavistas.

No lograron ninguno de esos dos objetivos. Sin excepción, las unidades militares y policiales del país se declararon y mantuvieron, en todo momento, leales al gobierno constitucional de Nicolás Maduro y todas ellas, incluyendo esa asediada base, estuvieron en estado de alerta en defensa de la Constitución y de la Revolución Bolivariana. [...]  Ver +