Alicia é unha rapaza de catorce anos que non sabe como chegou á lagoa xa que foi a única que sobreviviu ao accidente de coche, onde a súa familia morreu e é incapaz de facer amigos alí.
Un día unha rapaza chamada Paula, achegouse e, ao longo dos días, fixéronse moi amigas. Alicia contoulle o da súa familia porque se contaban todo e Paula díxolle que os seus pais tamén morreron nun acidente e que tampouco sabía como chegou á Lagoa.
Intentaron de todo para saír e investigar porque chegaron alí, pero foi imposible, nese momento déronse conta que non tiñan porque saír de alí, que non tiñan familia e que elas soas xa eran moi felices xuntas.

Ponse o sol sobre as terras da antiga Antioquía. As súas altas torres de cristal reflexan a luz dos últimos momentos do día. A inmensa capital da zona situada nun val profundo entre as montañas altas da rexión de Limierun son as compañeiras da xente da cidade. A noite xa caera sobre as xentes da cidade e todo era tranquilidade, ata que a terra comeza a tremer de forma violenta. As estrelas caen dende o ceo para rematar incrustadas contra a mais alta das montañas. Esta cede e cae sobre a imponente cidade. Casas enteiras quedan esnaquizadas por inmensas penedas procedentes da montaña de Antelis. A  xente intenta escapar de forma inutil, pois o tremor pechara as saidas entre os grandes picos. Todos pereceron esa noite: homes, mulleres, nenos e ancians. Acto seguido da destrucción, a choiva comezou a caer sobre os restos da cidade. Choveu durante 30 días e 30 noites quedando formada a lagoa coma tumba acuática da cidade.


Ela ía naquel bus. Fora das poucas rapazas do curso que non quixera perder aquela viaxe. Moitos non quixeramos ir porque sabiamos que alí non iamos encontrar nada. Non son quen de explicar o acontecido porque eu fun unha das que quedamos na escola aquela outonal mañá de saída.

Non o podo entender, só percibía una mestura de ledicia e tristura nas apertas dos meus compañeiros ó voltar.

Antela quedara alí para sempre. A misteriosa lagoa atrapou a historia e os soños daquela que sentía máis alá do que os seus ollos vían. Sorprendentemente eles estábano a asumir… A tempo pasado quixeron ver algo especial naquela compañeira que tantas gañas lle puxera a aquela saída.

Agora pensar nela é cantarlle á vida. Unha vida que lle arrebataran de maneira cruel hai moitos anos e que agora ía sentir de maneira plena.

Entre bágoas de emoción sinto que volveu ao lugar de onde nunca debeu saír. A fortuna de volver ser animal, vexetación e sobre todo auga.

Din que na Lagoa da Antela houbo un asasinato. Afogaran o rei das terras galegas nesa lagoa. Dende entón a xente conta que polas noites de lúa nova escoitase os laios da pantasma do rei. Eu como non o cría e gústame pasar medo, díxenlles aos meus pais que ía ir a Lagoa da Antela cando houbese lúa nova para ver se a lenda da pantasma era certa. Preparei a miña mochila coa cámara de fotos, un libro de galego (para estudar o primeiro tema), unha manta e o meu gato. Cando estabamos listos marchamos cara á lagoa. Púxenme nunha árbore coa cámara preparada por se aparecía a pantasma. Aquela noite notei que algo me tocaba, tan só era o meu gato. Unha hora máis tarde volvín notar o algo que me tocaba era…


Contemplou inmóbil e furioso durante varios minutos o pouco que quedara do que fora a Lagoa de Antela ata que un dos seus soldados franquistas chamoulle para marchar. Eu debín seguirlle inmediatamente xa que tiña prohibido separarme da carón do Caudillo, mais os meus pensamentos prohibíromo. Embobado neles, seguín matinando na conclusión a que chegara durante todo ese tempo: Franco desecara a lagoa para atopar a cidade somerxida de Antioquía. Porque todo o interese que mostrara en eliminar a lagoa do mapa, máis o moito que me preguntara sobre lendas ourensás, ademais da colérica ollada que hai uns minutos cravara nestas augas, só podían ter como causa a miña conclusión.

Aínda que o Caudillo non era home de crer en lendas e vellas historias, por que nesta si decidiu crer? Acaso el viu algún resto da mítica cidade perdida na lagoa que dalgunha maneira non logrou conseguir, pero que segue aí?

Andaba perdida e facíase de noite nun lugar descoñecido para min. Sempre pensei que no interior de todo o mundo, habitaba como mínimo un chisquiño de bondade, pero, non resultou ser así. Por máis portas nas que chamaba, ninguén me abría, só unha velliña me deu un lugar onde durmir, máis, coma un mixto non permanece prendido con auga, esta velliña, que era coma a luz desa contorna,  apagouse coa aparición da lagoa de Antela.


De pequeno escoitaba falar da Lagoa de Antela, un lugar cheo de vida, onde contemplar a natureza, escoitar os animais e relaxarte, pero dun día para outro, a luz apagouse e con ela foise todo; hai quen di que ás veces escoita o sucar da auga e o canto dos paxaros onde estaba a lagoa, igual a lagoa non se foi de todo…

Galicia, terra de enigmáticas paisaxes e bondade cultural, tamén berce do ditador franquista, capaz de mutilar ao seu propio fogar e aos seus irmáns de sangue nacional.

A Lagoa de Antela, outra das vítimas inxustificadas que sucumbiron na nova ola de desgrazas que trouxo consigo a tiránica figura do Caudillo, eliminada baixo pretextos de maquiavélicos fins económicos. Co seu cadáver desvanecéronse as arquitecturas descoñecidas, as de Antoquía, alagadas polo ben da clandestinidade do ficticio e o lexendario.

A terra agonizando pola falta de humidade vitalícea, o dinamismo de outrora convertiuse no abatido baleiro da natureza morta. As pantasmas da súa arcaica fauna e flora agora poboan a infertilidade terreal, resoando en agonía nun chillido silencioso, ponzoñosa tristeza difuminada polos recordos daqueles que disfrutaron do seu esplendor.

Ninguén da aldea quere acercarse polo temor de ser vítima afogada dos seus choros momentáneos, como sangue cristalina que brota das súas feridas, cheas de ansias de vinganza. Só as paxaros están libres da súa cólera manifesta mentres observan con melancolía dende o ceo.


Como todas as noites despois de cear, lavou os dentes, deulle un bico na meixela a seus pais e foi pra cama. Non tiña que erguerse cedo, en pleno verán, atopábase nas desexadas vacacións, pero gustáballe durmir. Despois de meterse entre as sabas, pechou os ollos e emprendeu a viaxe ao seu mais profundo subconsciente cheo de soños é fantasías. Semellaba unha noite normal, coma todas; queda e silandeira. Pero mais tarde, pola madrugada, algo aconteceu; abriu os ollos, contemplou con eles o seu cuarto e decatouse de que algo non ía ben. O seu corpo non respondía, quería berrar máis a súa voz non daba presenza e por se iso non fose pouco, observou unha silueta en movemento aos pés da súa cama. Apouvigado e inmóbil, viu como ese ser se lle ía achegando, e cando estivo a centímetros da súa face, un sutil claro de luz revelou a identidade de ese ente; súa irmá, falecida a mans del na misteriosa lagoa da Antela, en Galiza… disposta a vingarse.

Aínda lembraba a derradeira vez que estiven naquel lugar, hai un ano.

Sentei xunto esa gran pedra que sempre semellaba que estaba agardándome e atentamente escoite o son que producía o silencio absoluto. Eu, que sempre pensara que o silencio era ruidoso, comprobábao naquel lugar. Sentía baixo os meus pés a existencia do lago de Antela.

Por fin, comenzou a amencer. Debilmente primeiro, máis forte despois, escoitei o son dunha gaita. Contiven a respiración para non perder detalle e pouco a pouco, comprobei a realidade daquilo que escoitaba. Ese son propocionábame unha mestura de temor e calma.

Moitas veces intentei darlle unha explicación, primeiro lóxica, logo basada nas innumerables lendas que se escoitaban sobre aquel lugar, pero finalmente cheguei á conclusión de que había algo no son daquela gaita que merecía ser respectado, e que ás veces, nalgúns casos, intentara atopar un porqué restaba valor ós feitos.

Dende entón decidín disfrutar cada momento de maxia daquel lugar encantado e deixarme envolver polo seu sabor de misterio.


Camiñan inocentes sobre o que un día foi Antela. Deixando as súas pegadas sobre a súa herba, antes, terra mollada; arrincan unha flor, tiran unha lata.

De súpeto trompican e xa non hai volta atrás. Coma se no medio do mar se atoparan, vólvense náufragos á deriva. Senten como os mergulla a auga, perden o osíxeno e non atopan a superficie. Trágaos a terra, e nunca máis se volve saber deles.

Ás veces Antela volve, e ensínanos como é ser eliminado do teu sitio; así, sen máis, como lle fixeron a ela.

Tempo atrás, resoaban lendas da Lagoa da Antela que asolaban toda a provincia de Ourense, entre elas a de Antioquía; esta cobrou tanta forza, que espertou a intriga en Alana, unha rapaza desexosa de vivir novas aventuras que non puido resistir a tentación de ir en busca da cidade asolagada. Disposta a todo, aventurouse na súa procura adentrándose na lagoa; a medida que mergullaba máis e máis o seu corpo, podía sentir como a maxia daquel lugar chamábaa e suplicáballe formar parte dela, e escribir así na historia unha nova lenda, onde Alana metamorfoseou o seu corpo e a súa alma nun fermoso salgueiro que ata o fin dos tempos sería azoutado polos ventos cada vez que alguén pronunciara o nome da rapaza, deixando así caer cada vez unha póla sobre a lagoa, creando da nada plantas acuáticas que enredarían ós novos visitantes facéndoos perecer no fondo, acompañando así  ós afogados de Antioquía. Dende entón, procuramos manternos o máis lonxe posible da Lagoa de Antela  e da súa perigosa maxia.


Agochada na escuridade, escoita o ladrar dos cans e os berros do xentío na súa procura.
Hai millóns de anos que a súa especie, a das lorchas, nace no lago Baikal, nos dominios da terra que os seres humanos coñecen como Rusia. Alí medran e sofren a metamorfose de larva a adulta, momento no que abandonan o berce para cruzar Europa de este a oeste. A súa lenda espallase a través dos séculos tras o seu paso; o único certo daqueles contos é que aliméntanse de sangue e son incompatibles coa luz solar. Vampiros, chamanlle os coitados. A súa viaxe a través da escuridade de Europa é perigosa, pero xamais ningunha delas foi capturada. Aquel peregrinar non é de balde, viaxan cara ao seu destino definitivo: o inframundo. O mundo feito a súa medida. A súa captura, podería ser o comezo do fin para a súa especie. Agora que está tan preto do fin do seu peregrinar, da única entrada ao seu mundo: a lagoa de Antela.

As badaladas das sereas do campanario ecoaron no val, preludio da maldición apocalíptica. Retumbou nos nosos oídos o berro pétreo de Medusa, que nos encadeou as pupilas e nos obrigou a arrincar a pel.

O Limia, ansioso, mirou con degoiro os nosos corpos despelexados. Serpenteou polo val e lambeu violentamente a infección da nosa alma. Cos seus dedos líquidos, pintounos branquias de violeta intenso mentres os nosos berros afogaban. Rebentáronnos os pulmóns no choque contra a parede de algas, brillo turquesa escintilando no profundo.

Por fin, cesou o cataclismo. Aterramos na area do círculo lunar coas nosas colas de tritón facendo pliés de bailarinas. Os dedos rizáronse en aletas que ondearon na aperta do mar. As nosas meniñas vestiron gabardinas caleidoscópicas mentres as linguas bífidas tanguían a dozura do sal.

Ninfas, sereas e tritóns ao servizo do rei Artús ancoraron as dedas na cachemira dos limos e comezou a festa do bico do dragón.


–          Xa podes pechar a boca e volver os ollos ás órbitas! Primeiro, pedirche desculpas pola teatralidade coa que te trouxeron: a venda nos ollos, os tapóns nos ouvidos, a capucha na cabeza, pero pasarán lustros antes de que coñezas o acceso a este lugar. Abóndache con saber que estás no fondo da Lagoa de Antela. Cando os nosos predecesores foron informados dos proxectos do xeneral Franco para esta paraxe, dando probas da grande eficacia que, como organización, nos ten caracterizado, convenceron ao caudillo da comenencia de dispor dunha discreta base de operacións. Evidentemente, don Francisco non precisaba coñecer o ámbito que abranguen as nosas actividades, abondaba con seducilo co secretismo e a opacidade das mesmas; a súa imaxinación nunca albiscaría a realidade que acabas de ver: a cura do cancro, a colonización de exoplanetas, a enxeñería social…! E ti, agora, formas parte disto, hai algunha pregunta que queiras facer?

–          Daquela, a colleita deste ano vai ser boa!?

–          Non volo tiña dito? este pequeno Iván é un Crack!

Auria cantarolaba e Antela, a derradeira neta, a escoitaba. Era unha copliña de antes. As enrugas da anciá sumían aos poucos que bisbaba nos bucios auriculares da nena: “Contigo, Antela, fago vida; á sombra dunha pedra; anque chova anque sarabee; pra min sempre é primavera”.

A avoa Auria, antiga coma unha carballa, deitaba corpo e voces na cama da residencia xeriátrica da Veiga. Agora consumía alentos, mais noutrora trebellaba nos teares, machucaba no liño e axudaba ao seu home na tellería de Congostro. Mais o que non conseguía comprender Antela era as ringleiras alegres das xugadas de bois cruzando un océano nun inverno de augas, desde Montalbán a Saínza. Avoa, avoíña: -Como era o mar da Limia? Antela vira nos libros barcas navegando por Ponteliñares, onde hoxe ve un río canalizado que devala saudando areeiras e charcas artificiais cara Portugal.

A vella velliña respondeulle no fío último machucado de vida: “a memoria ten lagoa, a memoria ten Antela” e os ollos vidrosos das dúas asulagaron espellándose no eco da copliña.