Non me queda tempo.

     Están a piques de arrincarme a vida da forma máis perversa, aterradora e dolorosa que poidades imaxinar. Sen motivo. Sen piedade. A Maldade mesma agárdame aquí, nesta habitación, acazapada na escuridade coma un depredador famélico e intanxible.

     Estou indefenso.

     Levouse á miña muller fai apenas uns intres… Nun chiscar de ollos. Nin sequera puiden despedirme… Todo canto amo corre perigo.

     Teño medo, un medo xélido e visceral que atenaza até a última das miñas células. Procuro non moverme, non chamar a súa atención. Apenas respiro, pero non hai acocho posible, está tan preto… Sinto a súa negra bruma invadir a miña mente, esgazándoa implacable…

     ―Ola, papá. ―A porta entreabriuse de súpeto, recortando contra a luz do corredor a figura dun home alto.

     ―Q-quen… quen es ti? ―balbucín ao cabo. A miña vida esvaecida xa nas fauces do Escuro, devorado cada recordo pola súa furia descarnada.

Luis cargou ás costas un envurrullo coas súas escasas peertenzas e, fechando a porta tras de seu, abandonou o que fora desde tempo inmemorial o seu solar familiar.   Botou unha derradeira ollada pola paisaxe de soutos e fragas onde os seus devanceiros fornecéranse para sobrevivirremontándose á orixe da súa caste labrega e, ca tritura incrustada no peito, deixou rodas unha bágoa pola fázula. Toda a súa vida habitara naquel lugar até que no día anterior un irresponsable salvaxe provocara un incendio, privándolle da súa mantenza.

De cando en vez perdíase algún viaxeiro por aquelas paraxes abraiándose das suras condicións de vida, malia que el fose ledo aló.

—De onde creedes que ven o voso papel?— fachendeaba sempre o labrego a menor oportunidade— Qué sería de vos se non vivira eu aquí!

Ao amainar o lume, luis achegouse ó monte co corazón nun puño. Dende a súa casa até o regato queimaba os pés ao pisar as raíces e o substrato que, inadvertidos, seguían a arder.

Espallados aquí e acolá viánse refugallos de animáis abrasados: aves calcinadas e pequenos mamíferos torrados logo de morrer abafados.

Despedíndose para sempre do seu fogar cavilou que na vila non se queixarían.

—Xa darán con máis monte de onde sacar papel —Clamou na soidade da desfeita—.

Cando o coitado chegou á cidade na procura de abeiro, con desespero os seus habitantes confesáronlle ca súa recén abandonada foresta era o derradeiro verxel encol da terra, laiándose de non preservalo. E os homes axeonlláronse tarde nas prazas pregando a perdoanza da súa culpa! [...]  Ver +


-Danme noxo os bicos.
Nin sequera estaba a escoitar, apoiados abrazados. Estaba tan ilusionado. No museo parecía inalcanzable pero agora estaban alí.
-Unha árbore.
– Perdón? -Aínda estaba a pensar en como acabaran alí.
– Creo que noutra vida fun unha árbore -Tardou en darse conta da forza coa que lle suxeitaba o ombreiro.
-Porque agora chámanme.
Non viu como lle cravaba a folla no ventre, pero sentiu tirar cara arriba, mentres escorregaba sobre o tronco deixando a cortiza húmida ata a raíz.
I é que os homes viven moito en Irlanda, pero as árbores aínda máis.

“Onde está o home que tira das pernas?”, di. E segue a rillar no pan con marmelada e a ver os debuxos na televisión coma se nada. “O home que tira das pernas inventouno tía Bárbara para que non andes a gabear polos mobles”. Mais o meu fillo xa esqueceu a pregunta, e a resposta tampouco lle interesa.

Ti teslle medo ós dinosaurios, ás motos e ás tormentas pero, sabes, meu neno? O home que tira das pernas turra dos pés dos meniños cara abaixo, arrástraos polas escaleiras, afúndeos nos pozos, ensínalles o chan pola fiestra aberta.

Hai veces que o meu fillo xoga a estar morto. Bótase no chan, inmóbil (el, que é o máis fervello de todos os rapaces), e agarda por min para que lle pinche as costelas co furabolos estirado. E logo ri. E eu fago por rir con el, aínda que me doia.


O PESADELO DE ALBA

Alba tiña un soño recurrente que a angustiaba. Soñaba que ela estaba durmida e alguén se achegaba cun coitelo na man e, cando ela se xiraba en soños, descubría con pavor que se trataba do seu marido. Despertaba sobresaltada, xirábase e vía ao seu esposo durmindo tranquilamente ao lado. Xa non podía durmir máis e ficaba analizando o soño. Non encontraba ningún motivo racional para terlle medo. Estaría volvéndose tola? Pero a el non se atrevía a comentarllo. Por pequenas cousas, por pequenos detalles, intuía que el era capaz de matala e Alba, neses momentos, angustiábase. Ese era o seu segredo, un segredo que a afogaba, até que un día, despois de que el marchara ao traballo, Alba fixo a maleta, colleu cartos do banco e subiu ao tren. Un descoñecido díxolle “Non teñas medo, isto é moi seguro”. E xa non tivo medo.

ROUPA DE MORTO

Cando morreu o avó queimamos a súa roupa, había xente que a necesitaría, sí, máis non quixemos arriscar.

O avó tiña un aire de morto, seica saíra da casa cando era neno e a veciña pasaba no cadaleito por diante da porta.

Non cremos moito nestas paxaradas, pero a manía que tiña de avisar á xente de que ía morrer foinos convencendo de que aquelo tiña que ter algo de verdade.

Casou coa avoa de casualidade, coa oposición da familia dela –que nunca máis lle falou e non nos recoñeceu coma propios xamais-.
Cando morreu o avó queimamos a roupa pensando que ardería o aire de morto, máis onte cando pasou meu home ao meu carón, busquei na axenda a número da funeraria.
Non quixemos arriscar, pero a casa segue a feder a mortos.


Uns dentes

Aínda podo lembrar aquela noite cando, durmida, o meu corazón latexou de máis e acelerouse todo dentro de min.

Eran brancos, afiados e pracenteiros ata facerme berrar… noteinos na miña pel como agullas finas traspasando a miña alma.

E non, non era un soño.

Abrín os meus ollos e puiden ver o teu sorriso igual que un neno cando fai unha trastada.

Agora son coma ti, unha criatura da noite que chucha sangue para vivir e que non pode esquecer o momento en que deixou a luz para nacer á escuridade.


Morrer é xerundio

Entre o salitre do ceo, as augas do Aqueronte triscan os soños que quedaron por, segundo, sen, sobre e tras de min. Oxido o fígado cos últimos azos de presente mentres, tremendo, o meu corpo se converte nunha órbita de helio espallándose na eternidade do horizonte ata que a gravidade, como un coitelo afiado, decida encarnar un novo comezo.  A vida é unha barquiña de cristal na que as primaveras, a ritmo de Bach, lubrican os derradeiros hálitos que manteñen vivo o principio do medo. O alento robotizado dun respirar entre catro paredes, aquel que ouvea ao futuro no medio dun piñeiral, o do primeiro grolo de licor, rápido e insconciente ou o que entregas por completo a eses ollos que, entre linguas, bicaron o máis íntimo da túa matriz; ese é o mesmo que che arrincará a vida dos beizos para embalsamarte, por sempre, na escura apnea do alén.

A cama desfeita

Remexeuse entre as sabas loitando por se librar da colcha. Era aínda de noite e espertara boquexando, sen osíxeno. Estarricouse coma un nadador e deuse conta de que fixera o camiño ó revés, estaba no fondo da cama. Turrou da saba con forza, pero o peso do seu corpo facía pinza e non foi quen de retirala. Desistiu. Ardíalle a gorxa e doíanlle os brazos de erguer a roupa sobre a cabeza. Deu volta reptando, atopou a almofada no medio da cama, pelexou con ela para deixala atrás. Non daba atopado o cabeceiro nin as beiras. O calor era abafante, non daba respirado. Trabou a saba baixeira e tirou ata esganar os dentes. O lenzo rachou, os pulmóns estoupáronlle, rabuñou o colchón ata facer un buraco. Meteu a cabeza entre a escuma e os ferros. Furou todo o corpo, brazos e pernas. Tras del quedaba a tea cosida.


A Falsa Nai

Dende a cristaleira do comedor podíase ver o bosque, apoiando as súas maniñas na xanela miraba o paso dunha procesión onde todos tiñan a cara cuberta por un veo branco, ían por un camiño de terra que non levaba ao cemiterio.
Ás súas costas a súa irmá saloucaba, virouse e viuna chorando cun coitelo entre as súas mans ensanguentadas. “Onde está mamá?” preguntou anguriada.
Unha muller descoñecida entrou pola porta, levaba posta as roupas da súa nai, cando viu ás nenas botouse a rir frenéticamente e correu a abrazalas.

O frío ar da noite

Remexeuse entre as sabas, loitando por se librar do peso da colcha, e foi quen de emerxer daquel mar de algodón. O seu nariz asomou por entre a marusía da suor e aspirou fondo, gozando do ar frío do dormitorio. Xusto aí, nese intre de consciencia, decatouse de que controlaba a súa respiración, de que era el quen facía entrar e saír o oxíxeno dos pulmóns. Xusto aí, mentres enchía o peito co agasallo invisíbel da vida, pensou en que acontecería se deixaba de facelo ao se quedar durmido. Cada inhalación, cada exhalación, converteuse nunha tortura. Cada gramo de ar pasou a pesar un quintal e el, tremendo de medo entre as sabas, repetíase mentalmente que non se podía esquecer de respirar. As horas pasaron nunha eternidade insoportábel e, cando notou que o sono o vencía, encheu o peito atenazado de angustia, pregando que aquela non fose a derradeira vez.


O poder dunha ollada

Entre cores laranxas e negras todo o mundo ría… candeas, cabazas… e ninguén vía, en medio de tanto rímel, o meu medo, o de verdade.

Era o momento perfecto para me esconder.

Pero a miña alma berraba.

Unha meniña disfrazada de bruxa achegouse e díxome:

  • As túas bágoas brilan.

E marchou.

O medo mudou. Xa non pesaba tanto. Non estaba soa.

Ao día seguinte, fun mercar unha caixa de pinturas de cera con purpurina… para tornar o medo, aos dous días unha goma de borrar malos pensamentos, ao terceiro un caderno no que debuxar cousas leves… e así, aos poucos, co corazón ocupado, chegou a primavera.