¿Alguén pode relevarme?

A miña inxenuidade acadou o seu punto álxido o día en que vin aquel grupo de encarrapuchados e pensei que eran mozos que viñan dalgunha festa de disfraces. Tampouco souben negarme cando aquela pálida muller encabezando o grupo me pediu que lle suxeitara  un anaquiño o cirio que levaba nas mans. Collino e saíu correndo como alma en pena, nunca mellor dito, e non volvín vela.  

De seguida me percatei que eu era a única persoa viva de todas elas, e lembrei as historias da santa compaña que a miña avoa me contaba cando eu era cativa.

Agora teño que atopar unha persoa disposta a ocupar o meu lugar e liberarme, pero todo o mundo foxe de nós. ¿Onde están os que dicían quererme, e a solidariedade da que tanto presumimos os galegos?.

Este micro relato é a miña última oportunidade, seino. Polo amor de Deus, ¿ alguén pode relevarme?.

 

 

 

 

Non son quen!!!

Non son quen de dicirche nada, non son quen de mirarte á cara, non son quen… Paralizas a miña alma, arrepías o meu corpo e enches de desacougo o ar. Es a morte que me chama…e eu non son quen de dicirche nada!


A Pálida

Pálida,cun olhar extrano…,

Tecia calma coas suas mans intrincados desenhos no manto escuro da noite de defuntos.

Cada fío brilhante de vida enliado cos fíos negros case azuis do tempo xa esgotado..da vida vivida

Namentres as gotas liquanse dende o musgo da rocha…tic tac tic tac…  E ela fermosa, coa sua palida beleza caminha ataviada co seu novo ropaxe cara San Andrés de Teixido,e con voz baixa e susurrante fai-me saber que ha pensado moito em mi…

Truco ou Trato.

Mudou o sorriso por unha lambetada. Tornou a ledicia pola melancolía e transformouse nun ente negro,tenebroso e solitario.Gozaba alimentandose dos berros descontrolados, angustiados e profundos que a súa presenza provocaba naqueles que conseguian velo ou sentilo. Con total seguridade  podo decirvos que non había noite nin día onde o banquete non fora suculento e farturento. Agora ben ,lembraba dun xeito particular,emotivo,apesarado e nostálxico ,a primeira enchenta. Acontecera un 31 de outubro dun ano que non podía ou quería precisar .Mais un cambio importante chamaría con teima a súa porta.Tiña que ser! Non había volta de folla! Non servia recuar! E si ,tiña medo! Non era para menos !Porén ,hieraticamente afrontou o truco e renegou do trato.


UN DISFRACE DE MORTE

Pensaba en ti todo o tempo, mentres a miña vida tinguía de vermello a auga quente da bañeira.

Pensei en ti todo o tempo, antes e despois de voltar da rolda, cargada de doces e recordos.

A cabaza da xanela sorriume, ao ver o cartón de viño , a bolsa de cubitos de xeo, a Coca Cola de dous litros.

A cabaza sorriume, e con moita retranca díxome:

– Parece que a festa vai ser de medo

-Si, contesteille. Hoxe é Samaín, e teño un disfrace de morte

O oubeo

Ninguén sentiu o oubeo. Alguns xuraron telo escoitado ao calor do lume na vella taberna, e mesmo creeu ter visto sobras esvaecerse entre as canellas do barrio baixo.

Ninguén sentiu o oubeo cando un sangue espeso como o mel deixou aquel corpo, colouse entre a taboas do piso, e foi tinguir de vermello o lombo da vaca na corte.

Co amencer, os berros da xente e o latir dos cans, espallaron un medo que se perdía na noite dos tempos e que entrou nas casas coma o frio do inverno. Coa primeira luz os homes armados de fouces e forquitas cruzaron o bosque na percura de vinganza. O gando non saiu, os nenos non foro á escola.

Ó anoitecer un vello lobo de lombo gris xacía pendurado do único punto de luz que quedaba na praza. O pobo durmiu tranquilo mentres no seu leito, Romasanta agardaba a vindeira lua chea