Cada canción que escoito que me recorda cousas minimamente bonitas faime chorar. Choro dun modo que non podo controlar. Non por mágoa, choro para eliminar os litros de bágoas que teño dentro. Serán as hormonas dime teu pai. Serán os nervios, as incertidumes, serán… O que pasa é que preciso saber que vas estar ben, que este 2020 por fin serei o teu monstro dos bicos. Sei que me queres, non preciso que mo digas, só preciso que nazas, san. E quererte máis do que te quero agora, porque sinto que me teño que controlar estas ganas inmensas de quererte por se acaso non chegas a nacer con vida. Un absurdo, xa te quero, como quixen ós teus irmáns sen nome, pero cada día un pouco máis a ti. Será esto o que fabrica os litros de bágoas que controlo no interior ata que soa algo bonito, e de repente desparrámanse.

Rosa quedárase pensando naquela rapaza que nin coñecía. Era a primeira vez que vía a alguén que lle transmitía esa sensación. Sempre pensara que estaba namorada do neno máis guapo do instituto, pero isto era moi distinto.

Marta imaxinou máis de vinte veces como era aquela moza que vira na rúa. Semellaba que agardaba por ela para namorala e logo desaparecer. Nese intre todo o que acontecía ao seu redor non importaba, Marta centrábase naquela beleza. Non lograba deixar de pensar nela.

Un día, Rosa e Marta saíron de candasúas casas para atopar ás suas namoradas. Estaban na rúa principal e alí, entre o barullo do tráfico, atopáronse. Todo desapareceu, só estaban elas naquel mundo paralelo. Avanzaron lentamente ata quedar fronte a fronte. Nin unha palabra, só un pensamento: dime que me queres. Aquela fora a aperta máis cálida das súas vidas.

Estaba ceando na cociña, chamoume e leveille o viño tinto que me pedía. Díxenlle que aproveite e el dixome que me quería.

Cando espertei, as bágoas queimaban mentres na miña cabeza enredaba a incesante pregunta: é egoísta que o que máis me doa sexa non terlle dito que o quero no seu final?

As bágoas inundaban os meus ollos.

De súpeto empecei a suar, estaba esperando unha resposta que abriría un grande oco no meu magullado corazón. O médico mandoume entrar no cuarto.

Vin a miña nai, estaba na cama. A luz cegadora das lámpadas deixoume ver con claridade os numerosos tubos  que estaban introducidos nela, acerqueime,colleume da man , e bisboume moitas cousas que debido á miña profunda tristeza non logrei entender. Só escoitei unha cousa que non me fixo pensar un segundo a miña resposta…

Quérote.

Tobi era o meu can de cando eu era pequena, o meu mellor amigo. Cando ía á aldea era o primeiro que me viña a saudar, pasabamos todas as tardes xogando e botando carreiras, Tobi era cariñoso e leal un moi bo amigo.

A medida que foron pasando os anos seguiamos xogando, sempre xuntos, ata que un día chegou a súa hora. Bótoo  moito de menos, oxalá algún día puidera falarme dende onde se atope e dicirme que me quere e eu poder dicirlle que foi e será sempre o meu mellor amigo.

De súpeto, a profesora dixo as notas en alto, non o podo crer, como ía ter un catro. Boteime a chorar e chorar e xa non podía parar. Soou o timbre, marchei á miña casa chorando e díxenlle o que ocorrera a miña nai, chorando.

De alí a un anaco, non sei canto pasaría, calculo que unha hora, non aguantei máis e baixei. Alí na cociña estaba a miña nai e nada máis vela díxenlle que a quería. Ela abrazoume e comezamos as dúas a chorar de novo.

E o máis gracioso desta historia é que eu non tiña un catro, era un nove.

O que eu realmente necesitaba ese día era que me dixeran que me querían, necesitábao de verdade, a miña bisavoa morrera a noite anterior. Falando no recreo cunha amiga sentínme necesitado de que me dixeran algo. Pero non sabía como conseguilo. Fixen todo o que puiden, mais non o conseguín ata que chegou o momento. -Dime que me queres, por favor-Díxenlle. A resposta tardou en chegar. De súpeto adiviñei un ´´quérote moito´´ dos seus beizos que púxome verdadeiramente feliz

Vas cara os quince e sempre estiven contigo. Espero que ti tamén esteas conmigo o resto da túa vida. Aguanta o máis que poidas, non me deixes agora. Por favor dime que me queres. Con que me des un só “miau” máis xa me chega.

Todos os días o mesmo; “- quérote moito filla”. Un día cando me deixou na escola, díxome: “- filla, dime que me queres”, “- tamen eu papá” dixenlle correndo cara a fila. Un enorme sorriso encheu a súa alargada cara. E sentiu como a calor dun raio de sol cruzaba o peito.

O domingo é o día máis especial da semana para min. É o día no que vou á aldea cos meus pais.

Ao chegar, ela está alí, sentadiña no seu sofá esperando que vaiamos a saudala, e para dicirme que eu son a súa nena guapa e a súa nena bonita.

A súa cara ilumínase ao verme e as súas palabras sempre emocionan ao meu corazón.

As súas mans suaves e cheas de engurras, acariñan a miña cara. Os seus ollos pequenos, humedecidos pola emoción, míranme cheos de admiración. Semella tan feliz comigo alí…

Pero o tempo pasa e eu non podo facer nada, so desfrutar deses momentos que estou con ela, que a fan e me fan tan feliz. Eu nunca deixo pasar a oportunidade de murmurarlle ao oído, “Dime que me queres bis”.

Quince anos xuntas. Dende que collías na palma da miña man. Toda unha vida.

A medida que percorríamos aquel último camiño, contigo no meu colo, sentindo como te pegabas a min, repasaba todos os momentos vividos. Non podía deixar de mirarte sabendo que ao final xa non te sentiría mais. Aperteite desexando que o fin non chegara xamais.

Naquela fría mesa metálica, envoltiña nunha manta, ficamos as dúas mirándonos aos ollos. Nunca esquecerei aquela mirada, sincera e transparente. Dicía tanto sen unha soa palabra… “Grazas por todo, polo feliz que fun, polo que desfrutamos, polo que me quixeches. Dime que me queres unha vez mais, que me botarás de menos.” “Quérote miña rula, tanto como a ti a min. Déchesme tanto… E agora descansa que eu estarei aquí contigo.”

Pechou os ollos e un anaco do meu corazón secou co seu derradeiro alento.

Este é o meu primeiro ano de instituto. Conservo todos os meus amigos da infancia, pero facémonos maiores e as cousas cambian. Sinto que non me escoitan e non podo dicirlles o que me pasa. Cando nos atopamos, a forma de saudarnos é diferente: uns danse golpes, outros dinse palabras que máis parecen insultos. Eu sei que me queren, porque son meus amigos…

Despídome como o fan todos e regreso á casa pensando: “Dime que me queres e trátame con agarimo”.

Sara estaba cansa, cansa de que ninguén lle prestase atención, de que todos a tratasen coma se non fose nada, sobre todo na súa familia.

A súa nai odiábaa, o seu pai divorciárase e o seu irmán… Menos mal que o tiña a el porque senón, non sería nada. Falaban xuntos todos os días, compartían experiencias e apoiábanse mutuamente, foi grazas a el que Sara conseguiu ser querida pola súa nai.

Faloulle do tema ao seu irmán e contoulle todo o que pasaba, as loitas, os golpes… El díxolle que lle contase como se sente a súa nai e que remate cun ¨quérote¨. Non hai palabra que poda facer máis débil ao ser humano.

Así, Sara, un día ao chegar á súa casa, falou coa súa nai e díxolle: ¨Por favor non me fagas isto, eu quérote, dime que ti tamén me queres…¨.

Esperaban o autobús das cinco e media. Os minutos pasaban lentamente. Ollábanse cada pouco e, por fin, un deles decidiuse a falar.

– Oes! cómo te chamas?

– Fran… e ti?

– Eeu… Marco. E a onde vas?

– Ao parque do Axóuxere, a debuxar.

– Eu tamén vou alí pero… non sei debuxar.

– Se queres podes vir comigo.

– Vale!

Ao chegar sentaron nun banco. O sol quentaba as súas costas mentres debuxaban a xente que pasaba.

Nun momento todo parou. Marco e Fran miráronse fixamente e déronse un bico.

– Quérote – E fíxose o silencio.

Eramos noivos dende fai dous meses, e el só e capaz de dicir “ola”. Marchei moi enfadada cara a casa. Cando chegei pecheime no meu cuarto. Era un vintesete de decembro, e pasei todo o dia pechada naquel escuro cuarto.

Chegou entre sono e sono o dia do meu aniversario, erguinme e …¡Sorpresa! Alí estaban todos: os amigos da facultade, meus pais, os curmans, e coma non, el. Alí, entre toda a miña xente. E cunha gran torta nas mans, achegouse a min e berrou “quérote”.

Mellor non mo digas, non gastes máis palabras en decir o que non sentes… Trátame como debes e déixame vivir…Non me busques, non me esperes… Ti ao teu e eu ao meu… e cando nos vexamos xogaremos a mentir e finxiremos non termos sabido nunca o un do outro, non sermos nunca o un para o outro… Dime que non me queres, dime que non me esperas… que o portalón da vida xa botou a pecho… e bota a chave ao río de recordos e remorsos que te asolaguen e deixen aló non fondo, no máis escuro das túas culpas e pecados. Déixame en paz, cago na puta, non sei coma non entendes… Fódete, púdrete, que para min es escoria e es pasado. Déixame morrer e déixame vivir sen ti… Déixame esquecer e comezar de novo. Dáme folgos e despois morre en min para sempre!